دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست
اما دل و معشوق دو باشند خطاست
معشوق بهانه است و معبود خداست
هرکس که دو پنداشت جهود و ترساست
این رباعی به یگانگی معشوق حقیقی و وحدت وجود اشاره میکند. مولانا میفرماید: «اینکه دست و پای و چشمانت دو تا باشد، درست است (طبیعی است)،» «اما اینکه دل و معشوق دو باشند، اشتباه است (نباید دوئیت باشد).» سپس به حقیقت معشوق اشاره میکند: «معشوق (ظاهری) بهانهای است (برای رسیدن)، و معبود (حقیقی) خداست،» «هر کس که (معبود و معشوق را) دو پنداشت، (مانند) یهودی و مسیحی است (که به تثلیث یا شرک قائلاند).» این رباعی، بیانگر توحید محض در عشق و لزوم درک یگانگی معشوق حقیقی و اینکه هر معشوقی، تنها پلی برای رسیدن به معبود مطلق است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی