در مرگ حیات اهل داد و دین است
وز مرگ روان پاک را تمکین است
آن مرگ لقاست نی جفا و کین است
نامرده همی میرد و مرگش این است
این رباعی به مرگ عارفانه و حقیقت زندگی پس از فنا میپردازد. مولانا میفرماید: «در مرگ (فنای از خود)، زندگی و حیات اهل عدل و دین (اهل حق) است،» «و از این مرگ (مرگ اختیاری)، برای روح پاک، آرامش و تمکین (استقرار) حاصل میشود.» سپس به ماهیت این مرگ اشاره میکند: «آن مرگ (مرگ عارفان)، دیدار و لقای الهی است، نه ستم و دشمنی،» «(کسی که) نامرده (در ظاهر نمرده) است، پیوسته میمیرد (از خود فانی میشود) و مرگش همین است (یعنی فنای از خود).» این رباعی، بیانگر مفهوم مرگ اختیاری و فنای فیالله که در آن، عارف با مردن از خود، به بقای الهی و لقای معشوق میرسد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی