در ظاهر و باطن آنچه خیر است و شر است
از حکم حقست و از قضا و قدر است
من جهد همی کنم قضا میگوید
بیرون ز کفایت تو کار دگر است
این رباعی به جبر و اختیار و تسلیم در برابر قضا و قدر الهی میپردازد. مولانا میفرماید: «در ظاهر و باطن، هر آنچه خیر و شر است،» «از فرمان و ارادهی حق و از قضا و قدر الهی است.» سپس به ناچاری انسان در برابر تقدیر اشاره میکند: «من تلاش و کوشش میکنم، (اما) قضا (سرنوشت) به من میگوید:» «کاری که تو میکنی، فراتر از توانایی توست و کار (بزرگتر و اصلی) چیز دیگری است (که در دست قضا و قدر است).» این رباعی، بیانگر تفویض امور به خداوند و تسلیم در برابر ارادهی الهی، هرچند انسان در ظاهر تلاش میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی