خلق را زیر گنبد دوار
چشمها کور و دیدنی بسیار
جور او کش از آنک شورش دل
نور چشمست یا اولوالابصار
بر دو دیده نهم غمت کاین درد
داروی خاص خسرویست به بار
باغ جان خوش ز سنگ بارانست
ما نخواهیم قطره سنگ ببار
شمس تبریز گوهر عشقست
گوهر عشق را تو خوار مدار
این غزل مولانا، بر اهمیت بصیرت باطنی در مقابل دید ظاهر تأکید دارد و درد عشق را عین درمان میداند. مولانا با اشاره به جایگاه ویژه شمس تبریزی، خواننده را به قدر دانستن گنجینهی عشق فرامیخواند.
“خلق را زیر گنبد دوار / چشمها کور و دیدنی بسیار”:
“جور او کش از آنک شورش دل / نور چشمست یا اولوالابصار”:
“بر دو دیده نهم غمت کاین درد / داروی خاص خسرویست به بار”:
“باغ جان خوش ز سنگ بارانست / ما نخواهیم قطره سنگ ببار”:
“شمس تبریز گوهر عشقست / گوهر عشق را تو خوار مدار”:
غزل ۱۱۶۴ مولانا، بیانی شیوا از ارزش رنج در طریق عشق و لزوم بصیرت باطنی است. مولانا ابتدا به غفلت انسانها از حقایق بیشمار هستی اشاره میکند. سپس، با تأکید بر اینکه شورش و اضطراب دل ناشی از عشق، خود منبع بصیرت است، خواننده را به پذیرش “جور” معشوق دعوت میکند. او غم و درد عشق را دارویی شاهانه و پربار میداند و حتی از سنگباران بلاها برای باغ جان استقبال میکند و آن را مایه خرمی میشمارد. در نهایت، مولانا شمس تبریزی را “گوهر عشق” معرفی میکند و بر لزوم قدر دانستن این گنجینهی بیبها تأکید میورزد. این غزل به خوبی دیدگاه مولانا دربارهی نقش درد در کمالیابی، ارزش عشق حقیقی، و مقام والای شمس تبریزی را به تصویر میکشد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا