تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات متنی:

غزل شماره 955 دیوان شمس مولانا

فال مولانا

فال مولانا با تفسیر

ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.

آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

مطالب پیشنهادی

خرید انواع هارد اکسترنال با گارانتی معتبر شزکتی
هارد‌های ضد آب و ضد ضربه با برند معتبر و قیمت مناسب
کنترل هوشمند انوع کجت‌ها و گوشی‌ها با ساعت هوشمند
انواع لپ تاپ حرفه‌ای لنوو زیر قیمت بازار تهران تعداد محدود
خرید انلاین انواع سکه طلا به فوری به قیمت روز
طلا بهترین سرمایه گذاری است. خرید انواع سکه پارسیان

غزل شماره 955 دیوان شمس مولانا

غزل شماره 955 دیوان شمس مولانا

سلام بر تو که سین سلام بر تو رسید

سلام گرد جهان گشت جز تو نپسندید

بگرد بام تو گردان کبوتران سلام

که بی‌پناه تو کس را نشاید آرامید

چو پر و بال ز تو یافتست هر مرغی

ز غیر تو به کجا باشدش امید مرید

به هر طرف که ببینی تو مرغ سوخته پر

بدان که از طمع خام سوی دام پرید

تو آب کوثری و سوخته به تو آید

برویدش سپس سوز پر و بال جدید

توضیح . معنی . تفسیر

غزل شماره ۹۵۵ دیوان شمس مولانا

 

 

مقدمه

 

غزل ۹۵۵ مولانا، سلامی پرشور و عاشقانه به معشوق حقیقی است که نماد آرامش، پناه و منبع حیات است. مولانا در این غزل، با تشبیه معشوق به پناهگاهی که دل‌ها جز در آن آرام نمی‌گیرند، به لطف و عنایت او که پر و بال هر مرغی را می‌بخشد، اشاره می‌کند. او با بیان اینکه هر سوخته‌پری به سوی او (آب کوثر) می‌آید، به قدرت احیاکنندگی معشوق و بخشش پر و بال جدید می‌پردازد.

 

بخش اول: سلام به معشوق، پناهگاه آرامش

 

سلام بر تو که سین سلام بر تو رسید سلام گرد جهان گشت جز تو نپسندید

«سلام (و درود) بر تو (ای معشوق)! که (حرف) “سین” (اول) سلام به تو رسید (و سلام از تو آغاز شد)،» «سلام (و درود) به دور جهان گشت، (اما) جز تو (کسی را) نپسندید (و تنها تو را شایسته‌ی درود یافت).» این بیت، بیانگر برتری و بی‌همتایی معشوق؛ او تنها کسی است که شایسته‌ی سلام و درود حقیقی است.

بگرد بام تو گردان کبوتران سلام که بی‌پناه تو کس را نشاید آرامید

«کبوتران سلام (درودها و آرامش) به دور بام تو (حریم تو) در گردشند،» «زیرا بدون پناه تو، هیچ کس را آرامش (و قرار) نشاید (و نمی‌تواند آرام بگیرد).» این بیت، تأکید بر معشوق به عنوان پناهگاه اصلی آرامش؛ آرامش حقیقی تنها در سایه‌ی اوست.

 

بخش دوم: لطف معشوق و رهایی از طمع خام

 

چو پر و بال ز تو یافتست هر مرغی ز غیر تو به کجا باشدش امید مرید

«چون هر مرغی (هر سالکی) پر و بال (توانایی پرواز و حرکت معنوی) را از تو (معشوق) یافته است،» «(پس) از غیر تو به کجا امید (و آرزوی) مرید (و پیرو بودن) داشته باشد؟ (یعنی تنها امیدش به توست).» این بیت، بیانگر منشأ تمامی توانایی‌ها و امیدها؛ هر آنچه هست، از اوست و امید تنها به او باید بست.

به هر طرف که ببینی تو مرغ سوخته پر بدان که از طمع خام سوی دام پرید

«به هر طرف که نگاه کنی، مرغ سوخته‌پر (عاشق رنج‌دیده یا انسان گمراه) را می‌بینی،» «بدان که (او) از طمع خام (آرزوهای ناپخته و دنیوی) به سوی دام (فریب و گمراهی) پرواز کرده است.» این بیت، هشدار درباره‌ی خطرات طمع و آرزوهای دنیوی که منجر به گمراهی و رنج می‌شوند.

 

بخش سوم: آب کوثر و احیاکنندگی معشوق

 

تو آب کوثری و سوخته به تو آید برویدش سپس سوز پر و بال جدید

«تو (معشوق) آب کوثر (چشمه‌ی حیات‌بخش) هستی و (هر) سوخته‌ای (عاشق رنج‌دیده یا انسان آسیب‌دیده) به سوی تو می‌آید،» «(و در نتیجه‌ی این آمدن) سپس پر و بال جدید (و تازه) برای او می‌روید (و دوباره زنده و توانا می‌شود).» این بیت، تأکید بر قدرت احیاکنندگی و شفا‌بخش معشوق؛ او مانند آب کوثر، هر سوخته‌ای را دوباره زنده و توانا می‌کند.

 

نکات مهم

 

  • معشوق، بی‌همتا و شایسته‌ی درود: سلام حقیقی تنها شایسته‌ی اوست.
  • پناهگاه آرامش: آرامش واقعی تنها در پناه معشوق حاصل می‌شود.
  • منشأ توانایی‌ها و امیدها: هر توانایی و امیدی از معشوق سرچشمه می‌گیرد.
  • خطر طمع و آرزوهای خام: طمع به دنیا و آرزوهای ناپخته، انسان را به گمراهی می‌کشاند.
  • معشوق، آب کوثر حیات‌بخش: معشوق دارای قدرت احیاکنندگی است و سوخته‌پرهای عشق را دوباره زنده و توانا می‌کند.

 

نتیجه‌گیری

 

غزل ۹۵۵ مولانا، بیانگر عمق ارادت و عشق به معشوق حقیقی است که در آن، معشوق نه تنها منبع آرامش و پناهگاه دل‌هاست، بلکه سرچشمه‌ی تمامی توانایی‌ها و امیدها نیز محسوب می‌شود. مولانا با سلامی آغازین که تنها شایسته‌ی اوست، به نقش معشوق به عنوان پناهگاهی که کبوتران سلام (آرامش) گرد بامش می‌گردند، اشاره می‌کند. او با تأکید بر اینکه هر مرغی پر و بال خود را از او یافته، هرگونه امید به غیر او را بی‌معنا می‌داند. غزل با هشداری درباره‌ی طمع خام که منجر به سوخته‌پر شدن می‌شود، به ماهیت شفابخش و احیاکننده‌ی معشوق (آب کوثر) می‌پردازد که هر سوخته‌ای را دوباره زنده و توانا می‌کند. این غزل پیامی از تسلیم محض در برابر معشوق، جستجوی آرامش در پناه او، و امید به احیای دوباره از طریق عشق الهی را در خود جای داده است.

لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل

کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

تبلیغات متنی: