منو
ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
مطالب پیشنهادی
نه فلک مر عاشقان را بنده باد
دولت این عاشقان پاینده باد
بوستان عاشقان سرسبز باد
آفتاب عاشقان تابنده باد
تا قیامت ساقی باقی عشق
جام بر کف سوی ما آینده باد
بلبل دل تا ابد سرمست باد
طوطی جان هم شکرخاینده باد
تا ابد پستان جان پرشیر باد
مادر دولت طرب زاینده باد
شیوه عاشق فریبیهای یار
کم مباد و هر دم افزاینده باد
از پی لعلش گهربارست چشم
این گهر را لعلش استاینده باد
چشم ما بگشاد چشم مست او
طالبان را چشم بگشاینده باد
دل ز ما بربود حسن دلربا
چابک و صیاد و برباینده باد
مرغ جانم گر نپرد سوی عشق
پر و بال مرغ جان برکنده باد
عشق گریان بیندم خندان شود
ای جهان از خندهاش پرخنده باد
سنگها از شرم لعلش آب شد
شرمها از شرم او شرمنده باد
من خموشم میوه نطق مرا
می بپالاید که پالاینده باد
غزل ۸۲۷ مولانا، غزلی شادیبخش و سرشار از آرزوها و دعاهای مثبت برای عاشقان است. در این غزل، مولانا عشق و معشوق را ستایش میکند و خواستار دوام و فزونی جلوههای عشق در عالم است. او به تأثیر دگرگونکنندهی عشق بر هستی و جان عاشقان اشاره میکند و در نهایت به اهمیت سکوت و پالایش درونی میپردازد.
مولانا غزل را با دعاهایی برای عاشقان و دوام عشق آغاز میکند:
نه فلک مر عاشقان را بنده باد دولت این عاشقان پاینده باد
«نه آسمان (کل هستی) بندهی عاشقان باشد،» «(و) سعادت و اقبال (دولت) این عاشقان پایدار (پاینده) باشد.» این بیت، نشاندهنده جایگاه رفیع عاشقان در هستی و آرزوی دوام سعادت و مقام آنها.
بوستان عاشقان سرسبز باد آفتاب عاشقان تابنده باد
«باغ (وجود) عاشقان همواره سرسبز و خرم باشد،» «(و) خورشید (وجود) عاشقان همیشه درخشان (تابنده) باشد.» این بیت، آرزوی طراوت، شادابی و درخشش معنوی برای عاشقان.
تا قیامت ساقی باقی عشق جام بر کف سوی ما آینده باد
«تا روز قیامت، ساقی جاودانهی عشق (خداوند/معشوق)،» «با جام (فیض) در دست، به سوی ما (عاشقان) بیاید (آینده باد).» این بیت، آرزوی تداوم بیوقفهی فیضبخشی معشوق به عاشقان تا ابدیت.
مولانا به نشاط و تغذیه معنوی از عشق اشاره میکند:
بلبل دل تا ابد سرمست باد طوطی جان هم شکرخاینده باد
«بلبل دل (روح انسان) تا ابد سرمست (از بادهی عشق) باشد،» «(و) طوطی جان (جان انسان که میتواند سخنان حق را تکرار کند) نیز همواره شکر (حلاوت عشق) بجود (شکرخاینده باد).» این بیت، آرزوی دائمی بودن نشاط و حلاوت عشق در دل و جان عاشق.
تا ابد پستان جان پرشیر باد مادر دولت طرب زاینده باد
«تا ابد، سینهی جان (منبع تغذیه معنوی) پر از شیر (فیض الهی) باشد،» «(و) مادر سعادت (دولت) همواره شادیآفرین (طرب زاینده) باشد.» این بیت، آرزوی تداوم فیض و برکت معنوی برای جانها و پدید آمدن شادی و نشاط حقیقی.
مولانا به جلوههای معشوق و تأثیرات آن بر عاشق میپردازد:
شیوه عاشق فریبیهای یار کم مباد و هر دم افزاینده باد
«شیوههای دلفریبی و ناز و کرشمهی یار (معشوق)،» «کم نشود (کم مباد) و هر لحظه (هر دم) بیشتر شود (افزاینده باد).» این بیت، آرزوی تداوم و فزونی جلوههای دلفریب معشوق که موجب جذب بیشتر عاشق میشود.
از پی لعلش گهربارست چشم این گهر را لعلش استاینده باد
«به خاطر لعل (لب) او (معشوق، نماد زیبایی و معنویت)، چشم (عاشق) گهربار (اشکبار و پرارزش) است،» «(و) این گوهر (اشک پرارزش) را لعل او (معشوق) مستدام بدارد (استاینده باد).» این بیت، بیانگر ارزش اشک عاشق در راه معشوق و آرزوی تداوم این اشکها به واسطه جلوهی معشوق.
چشم ما بگشاد چشم مست او طالبان را چشم بگشاینده باد
«چشم مست (پر فیض) او (معشوق)، چشم (بصیرت) ما را گشود،» «(و) چشم (او) چشم طالبان (سالکان) را نیز همواره بگشاید (بگشاینده باد).» این بیت، بیانگر نقش معشوق در گشودن چشم بصیرت عاشق و آرزوی استمرار این لطف برای همهی طالبان.
دل ز ما بربود حسن دلربا چابک و صیاد و برباینده باد
«زیبایی دلربای (حسن دلربا) (معشوق)، دل را از ما ربود،» «(این دلبر) چابک (سریع و ماهر) و صیاد (شکارچی) و رباینده (برباینده) دلها باشد.» این بیت، توصیف قدرت و مهارت معشوق در شکار و ربودن دلهای عاشقان.
مولانا به لزوم تسلیم کامل در برابر عشق اشاره میکند:
مرغ جانم گر نپرد سوی عشق پر و بال مرغ جان برکنده باد
«اگر مرغ جان من به سوی عشق پرواز نکند،» «پر و بال مرغ جانم شکسته و بریده شود (برکنده باد).» این بیت، بیانگر عزم راسخ و ارادهی قوی مولانا برای پرواز در راه عشق و نفرین بر خود اگر از این مسیر منحرف شود.
عشق گریان بیندم خندان شود ای جهان از خندهاش پرخنده باد
«عشق (نماد زنده) مرا گریان (در رنج) ببیند (و از دیدن رنج من) خندان شود (به جهت رشد و کمالی که در پی آن است)،» «ای جهان! از خندهی او (عشق) پر از خنده و شادی باشد.» این بیت، بیانگر رضایت از رنج در راه عشق، زیرا این رنج خود موجب شادی و نشاط عشق و در نهایت جهان میشود.
سنگها از شرم لعلش آب شد شرمها از شرم او شرمنده باد
«سنگها (کنایه از موجودات سخت) از شرمندگی (و زیبایی) لعل (لب) او (معشوق) آب شدند،» «(و) حتی شرم و حیا نیز از شرم (و عظمت) او (معشوق) شرمنده باشد.» این بیت، توصیف اوج زیبایی و عظمت معشوق که حتی جمادات را تحت تأثیر قرار میدهد و حیا را نیز شرمنده میکند.
مولانا غزل را با اشاره به لزوم سکوت و پالایش درونی به پایان میبرد:
من خموشم میوه نطق مرا می بپالاید که پالاینده باد
«من (مولانا) خاموشم (از سخن گفتن)، میوهی سخن (نطق) مرا،» «(عشق/معشوق) میپالاید (پاک و خالص میکند)، باشد که همواره پالایشگر باشد (پالاینده باد).» این بیت، دعوت به سکوت در برابر عظمت عشق و بیان اینکه عشق خود، سخنان و افکار عاشق را تصفیه و پالایش میکند.
این غزل مولانا، سرشار از اشتیاق، تمنا، و ستایش از “عشق” و “عاشقان” است. مولانا در این ابیات، آرزوی دوام و فزونی جلوههای عشق و فیض معشوق را دارد و بر جایگاه رفیع عاشقان در هستی تأکید میکند. او نشان میدهد که عشق نه تنها موجب نشاط و حلاوت است، بلکه حتی رنجها را به شادی و گناه را به پاکی تبدیل میکند. در نهایت، غزل با دعوت به سکوت و اعتراف به پالایشگری عشق بر کلام و جان به اوج میرسد، زیرا عظمت عشق در بیان نمیگنجد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا
درباره فال آنلاین
فال آنلاین وب سایتی با امکان فال حافظ به صورت کامل را برای کاربران فراهم کرده است. کاربران گرامی علاوه بر استفاده از سایت امکان دریافت اپلیکیشن اندروید فال را نیز دارند. کاربری اپلیکیشن بهبود یافته برای صفحات موبایل میباشد و کاربری روانتری را برای کاربران فراهم میکند.
منوی کاربردی
برخی از غزلیات
برخی از پربازدیدها
طراحی و توسعه طراحان برتر