تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات متنی:

غزل شماره 346 دیوان شمس مولانا

فال مولانا

فال مولانا با تفسیر

ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.

آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

مطالب پیشنهادی

خرید انواع هارد اکسترنال با گارانتی معتبر شزکتی
هارد‌های ضد آب و ضد ضربه با برند معتبر و قیمت مناسب
کنترل هوشمند انوع کجت‌ها و گوشی‌ها با ساعت هوشمند
انواع لپ تاپ حرفه‌ای لنوو زیر قیمت بازار تهران تعداد محدود
خرید انلاین انواع سکه طلا به فوری به قیمت روز
طلا بهترین سرمایه گذاری است. خرید انواع سکه پارسیان

غزل شماره 346 دیوان شمس مولانا

غزل شماره 346 دیوان شمس مولانا

شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت
برای بندهٔ خود لطف‌ها گفت

چه گویم من مکافات تو ای جان؟
که نیکی تو را جانا خدا گفت

ولیکن جان این کمتر دعاگو
همه شب روی ماهت را دعا گفت

توضیح . معنی . تفسیر

تفسیر غزل شماره 346 دیوان شمس مولانا

غزل شماره ۳۴۶ از دیوان شمس مولانا با مطلع “شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت / برای بندهٔ خود لطف‌ها گفت”. این غزلی کوتاه و بسیار عمیق است که به لطف و عنایت بی‌کران الهی نسبت به بندهٔ خود اشاره دارد. مولانا در این غزل، شنیدن دعای لطف‌آمیز حق را مایهٔ شگفتی و سپاسگزاری می‌داند و خود را بندهٔ نیازمندی معرفی می‌کند که در برابر الطاف بی‌شمار معشوق، جز دعا و نیایش کاری از دستش برنمی‌آید. ردیف غزل “گفت” است که تکرار آن، بر تأکید کلام معشوق و دریافت آن از سوی عاشق دلالت دارد.

مضامین اصلی غزل

  • شنیدن دعای لطف‌آمیز از سوی معشوق الهی.
  • بیان لطف‌ها و عنایت‌های حق نسبت به بنده.
  • ناتوانی عاشق در جبران و مکافات نیکی‌های معشوق.
  • اثبات اینکه خودِ خداوند نیز نیکی عاشق را ستوده است.
  • پیوسته بودن دعای عاشق برای معشوق حتی در شب‌ها.

شرح و تفسیر ابیات

غزل با خبری شگفت‌انگیز آغاز می‌شود: شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت / برای بندهٔ خود لطف‌ها گفت. شنیدم که لطف و عنایت تو (ای معشوق)، مرا دعا کرد و دربارهٔ من سخن گفت. برای بندهٔ کوچک و نیازمند خود، لطف‌ها و عنایت‌های فراوانی را بیان کرد. این نشان‌دهندهٔ کمال قرب و توجه معشوق به عاشق است که گویی حتی لطف او نیز در حق عاشق دعا می‌کند.

عاشق در برابر این لطف احساس عجز می‌کند: چه گویم من مکافات تو ای جان؟ / که نیکی تو را جانا خدا گفت. ای جان من، در برابر این همه نیکی و لطف تو چه می‌توانم بگویم و چگونه می‌توانم جبران کنم؟ (پاسخ در مصرع بعد) چرا که خودِ خدا (اشاره به مقام والای معشوق یا تأیید الهی)، نیکی‌ها و کمالات تو را ستوده و دربارهٔ تو به نیکی سخن گفته است. وقتی خدا از نیکی تو سخن بگوید، بنده چگونه می‌تواند آن را مکافات کند.

مولانا به تداوم دعای خویش برای معشوق اشاره می‌کند: ولیکن جان این کمتر دعاگو / همه شب روی ماهت را دعا گفت. اما جان من که کمترین دعاکننده است (در برابر عظمت معشوق)، تمام شب (پیوسته) روی ماه و زیبای تو را دعا کرده است. این بیت نشان‌دهندهٔ ارادت و نیایش دائمی عاشق برای معشوق است، حتی اگر در برابر لطف او ناچیز باشد. “دعا گفتن روی ماه” می‌تواند به معنی ستایش و طلب بقای جمال معشوق باشد.

نتیجه‌گیری

غزل ۳۴۶ مولانا، غزلی کوتاه اما مملو از حس سپاسگزاری و ارادت به لطف بی‌منتهای الهی است. مولانا شنیدن دعای لطف‌آمیز حق را موهبتی بزرگ می‌داند و در برابر عظمت نیکی‌های معشوق که حتی مورد ستایش خداست، خود را ناتوان از جبران معرفی می‌کند. غزل با بیان تداوم دعای عاشق برای معشوق، تصویری زیبا از رابطهٔ بنده و معشوق در عالی‌ترین مراتب عرفانی ارائه می‌دهد که در آن بنده هم مورد لطف است و هم در پی ستایش و نیایش یار.

لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل

کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

تبلیغات متنی: