تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات متنی:

غزل شماره 192 دیوان شمس مولانا

فال مولانا

فال مولانا با تفسیر

ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.

آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

مطالب پیشنهادی

خرید انواع هارد اکسترنال با گارانتی معتبر شزکتی
هارد‌های ضد آب و ضد ضربه با برند معتبر و قیمت مناسب
کنترل هوشمند انوع کجت‌ها و گوشی‌ها با ساعت هوشمند
انواع لپ تاپ حرفه‌ای لنوو زیر قیمت بازار تهران تعداد محدود
خرید انلاین انواع سکه طلا به فوری به قیمت روز
طلا بهترین سرمایه گذاری است. خرید انواع سکه پارسیان

غزل شماره 192 دیوان شمس مولانا

غزل شماره 192 دیوان شمس مولانا

بشکن سبو و کوزه ای میرآب جان‌ها

تا وا شود چو کاسه در پیش تو دهان‌ها

بر گیجگاه ما زن ای گیجی خردها

تا وارهد به گیجی این عقل ز امتحان‌ها

ناقوس تن شکستی ناموس عقل بشکن

مگذار کان مزور پیدا کند نشان‌ها

ور جادویی نماید بندد زبان مردم

تو چون عصای موسی بگشا برو زبان‌ها

عاشق خموش خوشتر دریا به جوش خوشتر

چون آینه‌ست خوشتر در خامشی بیان‌ها

توضیح . معنی . تفسیر

تفسیر غزل شماره ۱۹۲ دیوان شمس مولانا

سرآغاز: شکستن سبو و کوزه برای اتصال بی‌کران

غزل شماره ۱۹۲ از دیوان شمس مولانا با مطلع «بشکن سبو و کوزه ای میرآب جان‌ها / تا وا شود چو کاسه در پیش تو دهان‌ها»، غزلی است که با زبانی رمزی و پرشور، سالک را به رهایی از قید ظواهر و واسطه‌ها دعوت می‌کند تا به منبع اصلی فیض و حیات بپیوندد. مولانا در این غزل، “سبو و کوزه” را نمادی از محدودیت‌ها و قالب‌های ظاهری در مسیر دریافت حقایق معنوی می‌داند و “میرآب جان‌ها” (حق تعالی یا پیر کامل) را به شکستن این قالب‌ها فرامی‌خواند.

شکستن سبو و کوزه و گشاده شدن دهان‌ها

بیت نخست، درخواست اصلی غزل را مطرح می‌کند: «بشکن سبو و کوزه ای میرآب جان‌ها». “سبو و کوزه” ظروفی هستند که آب یا شراب در آن‌ها نگهداری می‌شود و در اینجا نمادی از قالب‌های محدودکننده، دانش‌های حصولی، تعلقات دنیوی، یا حتی خودِ وجود مقید انسان هستند. “میرآب جان‌ها” کسی است که مسئول آب‌رسانی به جان‌هاست و نمادی از منبع فیض و رحمت الهی یا پیر و واسطه‌ای است که از آن منبع سیراب می‌کند. مولانا از این “میرآب جان‌ها” می‌خواهد که این “سبو و کوزه” را «بشکند»، یعنی محدودیت‌ها را بردارد و واسطه‌ها را کنار زند. نتیجه‌ی این شکستن این است که «تا وا شود چو کاسه در پیش تو دهان‌ها»؛ تا جان‌ها که مانند “کاسه”ای آماده‌ی دریافت‌اند، «دهان‌هایشان» (قابلیت دریافتشان) «گشاده شود» و بی‌واسطه و بی‌حد و حصر از پیشگاه تو سیراب شوند. شکستن قالب‌ها، موجب گشایش ظرفیت باطنی برای دریافت بی‌واسطه فیض الهی است.

زدن بر گیجگاه و رهایی عقل

«بر گیجگاه ما زن ای گیجی خردها / تا وارهد به گیجی این عقل ز امتحان‌ها». خطاب به معشوق یا پیر که “گیجی خردها” (مایه حیرت و سرگشتگی عقل‌ها) است، درخواست می‌کند که «بر گیجگاه ما زن». “گیجگاه” به معنای سر یا محل استقرار عقل است و “زدن بر گیجگاه” نمادی از وارد آمدن ضربه‌ای معنوی و پرقدرت است که باعث حیرت و بی‌خودی عقل می‌شود. این درخواست برای این است که «تا وارهد به گیجی این عقل ز امتحان‌ها»؛ تا این “عقل” که در معرض “امتحان‌ها”ی عالم ماده و استدلال‌های محدود است، «رهایی یابد» و به حالتی از “گیجی” (حیرت در برابر عظمت حق، یا بی‌خودی عرفانی) دست یابد. این بیان برتری حیرت عاشقانه بر عقل حسابگر در مسیر وصول به حقیقت است.

شکستن ناقوس تن و ناموس عقل

«ناقوس تن شکستی ناموس عقل بشکن / مگذار کان مزور پیدا کند نشان‌ها». خطاب به معشوق می‌گوید که تو “ناقوس تن شکستی”؛ یعنی با جلوه‌ی خود، غفلت و جمود جسمانی را از بین بردی (ناقوس نمادی از بیدارباش است). اکنون، “ناموس عقل” را نیز «بشکن». “ناموس عقل” به معنای قوانین و محدودیت‌های عقل جزئی یا اعتبارات و رسوم دنیوی است. معشوق باید این محدودیت‌ها را نیز از میان بردارد تا «مگذاری کان مزور پیدا کند نشان‌ها»؛ تا آن “مزور” (فریبکار، نمادی از نفس اماره یا شیطان) نتواند “نشان‌های” (اثرات و فتنه‌های) خود را آشکار کند. شکستن ناموس عقل، موجب رهایی از فریب‌های نفس و شیطان است.

جادویی و باز کردن زبان‌ها

«ور جادویی نماید بندد زبان مردم / تو چون عصای موسی بگشا برو زبان‌ها». اگر “جادویی” (نیروی شیطانی، یا فریب‌های دنیوی) «نماید و زبان مردم را ببندد» (مردم را از بیان حقیقت یا از ذکر حق باز دارد)، “تو” (معشوق) «چون عصای موسی» (اشاره به معجزه‌ی حضرت موسی (ع) در برابر سحر فرعونی) عمل کن و «برو زبان‌ها را بگشا»؛ قدرت بیان حقیقت را به مردم بازگردان. این بیت نشان‌دهنده‌ی نقش معشوق در رهایی انسان‌ها از اسارت ظواهر و اعطای قدرت بیان حق است.

عاشق خموش و دریای به جوش

«عاشق خموش خوشتر دریا به جوش خوشتر / چون آینه ست خوشتر در خامشی بیان‌ها». در این بیت، مولانا به زیبایی حالات درونی اشاره می‌کند. “عاشق” در حالت “خموشی” (سکوت درونی، بی‌نیازی از کلام ظاهری) «خوشتر» است، همانطور که “دریا” در حالت “به جوش” (مواج و پرخروش) «خوشتر» است. این دو حالت، با اینکه متضاد به نظر می‌رسند (سکوت و خروش)، هر دو مایه زیبایی و عظمت هستند. سپس با تشبیهی لطیف می‌گوید: «چون آینه است خوشتر در خاموشی بیان‌ها»؛ همانطور که “آینه” در حالت “خاموشی” (بدون سخن گفتن) حقایق را “بیان می‌کند” (بازتاب می‌دهد)، بیان حقایق در عالم معنا نیز از طریق “خاموشی” و سکوت درونی «خوشتر» است. سکوت عارفانه، زمینه‌ساز ظهور حقایق درونی است.

خلاصه پیام غزل

غزل ۱۹۲ مولانا، غزلی است در طلب رهایی از محدودیت‌ها و واسطه‌ها در مسیر معرفت و وصول به حقیقت. پیام اصلی غزل، دعوت از “میرآب جان‌ها” (حق یا پیر) به شکستن قالب‌های ظاهری و عقلی است تا جان‌ها بتوانند بی‌واسطه و بی‌کران از فیض الهی سیراب شوند. غزل بر برتری حیرت عاشقانه بر عقل حسابگر، رهایی از فریب‌های نفس و شیطان با شکستن ناموس عقل، قدرت معجزه‌گر معشوق در گشودن زبان‌ها به سوی حق، و زیبایی سکوت درونی و بیان حقایق در خاموشی تأکید دارد.

لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل

کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

تبلیغات متنی: