نوش کن جام شراب یک منی
تا بدان بیخ غم از دل برکنی
دل گشاده دار چون جام شراب
سر گرفته چند چون خم دنی
چون ز جام بیخودی رطلی کشی
کم زنی از خویشتن لاف منی
سنگسان شو در قدم نی همچو آب
جمله رنگ آمیزی و تردامنی
دل به می دربند تا مردانه وار
گردن سالوس و تقوا بشکنی
خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر
خویشتن در پای معشوق افکنی
غزل شماره 478 حافظ یکی از غزلهای مشهور اوست که مضمون اصلی آن لذت بردن از زندگی، رهایی از غم و اندوه و توجه به لحظه حال است. حافظ در این غزل، با زبانی ساده و شیوا، به توصیف یک مجلس بزم و نشاط میپردازد و از شراب به عنوان نمادی از فراموشی غمها و لذت بردن از زندگی یاد میکند.
در این غزل، حافظ از مخاطب خود میخواهد که جام شراب را سر بکشد و از غم و اندوه رها شود. شاعر در واقع به مخاطب خود یادآوری میکند که زندگی کوتاه است و باید از هر لحظه آن نهایت استفاده را برد.
بیت اول: “نوش کن جام شراب یک منی”
شاعر میگوید: جام شراب را یکباره سر بکش. این بیت، آغازین و محوریترین بیت غزل است که کل مفاهیم بعدی را در بر میگیرد.
تا بدان بیخ غم از دل برکنی
شاعر میگوید: تا اینکه ریشه غم از دلت کنده شود. این بیت، هدف از نوشیدن شراب را مشخص میکند.
بیتهای بعدی: بیتهای بعدی غزل نیز به همین مضمون اشاره دارند و شاعر از مخاطب خود میخواهد که از زندگی لذت ببرد و به غم و اندوه اهمیت ندهد.
غزل 478 حافظ، یک غزل شاد و پر انرژی است که به زیبایی لذت بردن از زندگی را به تصویر میکشد. این غزل، نشان از روحیه شاداب و لذتجو شاعر دارد. با خواندن این غزل، میتوان به درک بهتری از اه