ای حافظ شیرازی! تو محرم هر رازی! تو را به خدا و به شاخ نباتت قسم می دهم که هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکار و آرزوی مرا براورده سازی.
حال آنچه را که مایلید قصد و نیت کنید
آنگاه برای گرفتن فال حافظ بر روی عکس زیر کلیک کنید
سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادی
و رُوحی کُلَّ یَومٍ لی یُنادی
نگارا بر من بی‌دل ببخشای
و واصِلْنی علی رَغْمِ الْأَعادی
حبیبا در غم سودای عشقت
تَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ
أَ مَنْ اَنْکَرْتَنی عَن عشق سَلْمیٰ
تُزاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی
که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَه
غَریقُ الْعِشقِ فی بَحْرِ الْوِدادِ
به پی ماچان غَرامت بِسپُریمَن
غَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی
غم این دل بِواتَت خورد ناچار
و غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی
دل حافظ شد اندر چین زلفت
بِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادی
غزل 438 حافظ یکی از غزل‌های عمیق و پر رمز و راز دیوان حافظ است که مفاهیم عرفانی و عاشقانه را در هم آمیخته است. این غزل، توصیفی است از حالتی درونی و جستجوی معنوی شاعر.
بیت اول: “سبت سلمی بصدغیها فؤادی”
شاعر می‌گوید: جانم (فؤادی) به سبوی سلمی (شراب ناب) آلوده شده است. یعنی دل او به عشق آلوده شده و از آن جدا شدنی نیست.
بیت دوم: “روحی کل یوم لی ینادی نگارا”
شاعر می‌گوید: روح من هر روز مرا به سوی محبوبم (نگارا) می‌خواند. یعنی عشق او به محبوبش دائمی و همیشگی است.
بیت سوم: “بر من بی‌دل ببخشای و واصلنی”
شاعر از خداوند می‌خواهد که به او بی‌دل ببخشد و او را به محبوبش برساند.
بیت چهارم: “علی رغم الاعادی حبیبا”
شاعر می‌گوید: ای محبوب، مرا به رغم دشمنان به سوی خود بکش.
بیت پنجم: “در غم سودای عشقت توکلنا”
شاعر می‌گوید: در غم عشق تو به خدا توکل می‌کنیم.
نتیجه‌گیری:
غزل 438 حافظ، اثری است که در آن مفاهیم عرفانی و عاشقانه به زیبایی در هم آمیخته‌اند. شاعر با زبانی شیوا و تصاویری بدیع، مخاطب را به دنیایی از احساسات و مفاهیم والا می‌برد. این غزل نشان می‌دهد که عشق در نگاه حافظ، نیرویی قدرتمند و الهی است که می‌تواند انسان را به کمال و رستگاری برساند.