ای حافظ شیرازی! تو محرم هر رازی! تو را به خدا و به شاخ نباتت قسم می دهم که هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکار و آرزوی مرا براورده سازی.
حال آنچه را که مایلید قصد و نیت کنید
آنگاه برای گرفتن فال حافظ بر روی عکس زیر کلیک کنید
چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی
که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی
بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست
گرم به هر سر مویی هزار جان بودی
برات خوشدلی ما چه کم شدی یا رب
گرش نشان امان از بد زمان بودی
گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز
سریر عزتم آن خاک آستان بودی
ز پرده کاش برون آمدی چو قطره اشک
که بر دو دیده ما حکم او روان بودی
اگر نه دایره عشق راه بربستی
چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی
غزل شماره 441 حافظ یکی از غزل‌های پر احساس و عاشقانه دیوان حافظ است که شاعر در آن با زبانی شیوا و تصاویری بدیع، عشق و دوری از معشوق را به تصویر کشیده است. این غزل، توصیفی است از حالتی درونی و حسرت شاعر به گذشته و بیان آرزوهای او.
بیت اول: “چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی/ که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی”
شاعر می‌گوید: اگر دل تو (معشوق) همچنان مهربان بود، حال من اینگونه نبود. یعنی اگر عشق تو همچنان پابرجا بود، من اینقدر غمگین نبودم.
بیت دوم: “بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست/ گرم به هر سر مویی هزار جان بودی”
شاعر می‌گوید: اگر تو همچنان به من نزدیک بودی، به تو می‌گفتم که نسیم موی تو چقدر ارزشمند است و حاضر بودم برای هر تار موی تو هزار جان بدهم.
بیت سوم: “ای دل غم مخور که آن مه روی دلدار/ گرچه به چشم ما نتابد در دل ما تابد”
شاعر به دل خود تسلیت می‌گوید و می‌گوید که معشوق اگرچه به چشم ما نمی‌تابد، اما در دل ما می‌تابد. یعنی عشق او در دل شاعر زنده است.
نتیجه‌گیری:
غزل 441 حافظ، اثری است که در آن عشق، دوری و حسرت به زیبایی در هم آمیخته‌اند. شاعر با زبانی شیوا و تصاویری بدیع، مخاطب را به دنیایی از احساسات و مفاهیم والا می‌برد. این غزل نشان می‌دهد که عشق در نگاه حافظ، نیرویی قدرتمند و جاودان است که حتی در دوری نیز می‌تواند دل را روشن کند.