باغبان گر پنجروزی صحبتِ گل بایدش
بر جفایِ خارِ هجران صبرِ بلبل بایدش
ای دل اندر بندِ زلفش از پریشانی مَنال
مرغِ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
رندِ عالمسوز را با مصلحتبینی چهکار
کار مُلک است آن که تدبیر و تأمل بایدش
تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
با چُنین زلف و رُخَش بادا نظربازی حرام
هر که روی یاسمین و جَعدِ سنبل بایدش
نازها زان نرگسِ مستانهاش باید کشید
این دلِ شوریده تا آن جَعد و کاکُل بایدش
ساقیا در گردشِ ساغر تعلل تا به چند
دَور چون با عاشقان افتد تَسَلسُل بایدش
کیست حافظ تا ننوشد باده بیآوازِ رود
عاشقِ مسکین چرا چندین تجمل بایدش
یک غزل در باب صبر و بردباری
این غزل زیبا از حافظ، بیشتر به موضوع صبر و بردباری در مواجهه با سختیها میپردازد. شاعر در این غزل، با استفاده از تشبیهات زیبا و ظریف، به ما یاد میدهد که در برابر مشکلات زندگی باید صبور باشیم.
در این غزل، حافظ با استفاده از تشبیهات زیبایی از طبیعت، به ما یاد میدهد که در زندگی باید صبور باشیم. او میگوید که رسیدن به هر چیزی نیازمند صبر و تحمل است.
اگر این غزل به عنوان فال انتخاب شود، میتواند نشانهای از نیاز به صبر و تحمل در شرایط فعلی باشد. همچنین، میتواند نشاندهندهی نزدیک شدن به موفقیت و رسیدن به هدف باشد، اما به شرطی که صبور باشیم.
در کل، این غزل، یک غزل آموزنده است که به ما یاد میدهد چگونه با مشکلات زندگی روبرو شویم.
برخی مفسران معتقدند که این غزل علاوه بر صبر، به موضوع عشق و عاشقی نیز اشاره دارد. آنها معتقدند که بلبل نماد عاشق و گل نماد معشوق است.